I just can’t take it anymore.

I’m tired pretending to be happy all the time just to make the people around me happy. Kahit pagod na pagod ako, masamahan ko lang yung tao, masaya na ako. Masochist na kung masochist, pero sacrificing rest for others needs makes me happy and fulfilled, pero hindi ko alam kung paano na-break yung katangahan ko.

Kagabi, dumating ako sa bahay pasado 10 na ng gabi. Pagpasok ko palang sa gate, sermon na agad narinig ko and it lasted for one hour. Hindi ko alam kung ano nagawa ko bakit hindi ako umiyak, and I never thought the crying part would still come.

Bakit ba ako gabi na nakauwi kagabi?

Nanood kami [Ako, Wayne, Kuya Neil, Kuya Al] ng MIB3 sa mall at natapos na yung movie pasado 7 na ng gabi. Si kuya al [aka suitor ko dati] ay problemado. Thinking he was mad at me or with someone, he asked me to stay longer for he has something to tell me. Hindi ko inasahan na iiyak sya sa harapan ko. Alam mo yung wala akong magawa para mapasaya sya? Kasi kahit alam nyang wala syang pag-asa pinapatawa/pinapasaya nya pa rin ako tapos ako walang magawa?

Ang laki ng problema nya. He’s really mad at his mom to the point he’s crying in front of a girl he loves. Masaya ako at the same time kasi even though I broke his heart, he still had the guts to trust me and to tell me his secrets no one in Gensan [except his relatives] knows. Natagalan ako kasi pinatawa ko pa sya, para kahit sandali man lang, napasaya ko yung kaibigan ko.

I also forgot to mention that I was hiding all the pain I have yesterday just to keep a good phase in the atmosphere. Masama yung pakiramdam ko kahapon, umaga palang. Ang sakit na ng ulo ko, masakit yung likod ko, masakit yung tyan/puson ko, masakit yung tuhod ko. Mahirap paniwalaan, pero yun yung totoo.

For the whole day, nakaya kong itago lahat ng sakit na yon para lang sa mga kaklase ko kasi ayaw ko yung iniintindi pa nila ako. Enough na yung alam kong may nagawa akong mabuti sa kanila tsaka yung mapasmile ko sila kahit ako nasasaktan na. Emote na kung emote. Everyone is weak.

Hindi ko na kaya kagabi kaya after my random convo with E, umiyak talaga ako. Walang nakaalam na umiyak ako [except for you, reader] kasi ayoko. Kahit si mommy, parang ayaw ko na sabihan ng problema ko.

It feels like I’m the only person in this damned world. Putangina.

Wala lang. I just want to miraculously vanish or just die immediately. Wala na din ako ganang mag-aral. PUTANGINA!

Amazing day with my classmates sana kung hindi ako na-accelerate. :)

So ayun. Dahil mahal na mahal ako ni Manang, talagang pinapunta nya ako sa farewell party nila. Eh nung umaga nagsimba pa ako tapos si Karolina, pinapapunta na ako tsaka pinabibili pa ng Dunkin na hindi naman din pala nakain kasi naunahan.

Pagdating ko dun, naliligo yung iba tapos maya-maya, kakain na ng lunch. Ang sama ko no? Such a parastite! Lolkayyy. Kaya ayun, nakikain nalang din ako [ASAY foreverXD]. Habang kumakain, inaaway ko si Neil, tapos kakonchaba ko pa si Raffy tsaka inaaway namin si E. Tapos nun, naglaro nalang ako ng phone ni E.

Nung medyo boring na kasi iniwan na ako ng lahat, kami naman ni Manang ang nag-chika. Wala lang din. Usap-usap lang tapos nakakawalang gana mabuhay kasi ang init tapos ang sarap matulog. Wagaaass!

And yeah, late na dumating si Mam C; around 5pm. RELIEVED!

Maya maya, naglaro sila ng Paint me a picture tapos ginawa akong judge kasama sila Tita Bakus. Ayun, keribels all the way. Hihihi.

Nung gabi na, She’s Handsome naman daw yung game [and yeah, sibat mode si akoXD]. Judge din ako sabi ni Shoti kaya medyo keribels pa din.

Oh sege. Ako na mag she-share ng KV. XD

—

Dun lang talaga ako kinilig ng bongga nung natapos na ang awarding and stuff, nang biglang hinalikan nya ang akin dakilang forehead; the most unexpected kiss on the forehead. Wala lang. Bihira nya lang kasi gawin sa akin yun eh. Lalo na yung hawakan kamay ko ng matagal, tapos biglang yakap. Amazing lang.

Tapos yung moment na sa gitna ng She’s Handsome, hinahawakan nya kamay ko tapos wala syang pakealam kung may makakitang ibang tao lalo na’t andun si Mam Julzz (sa bagay, friendsss naman kami ni mamXD). Wala lang :”>

Tapos nung pauwi kami, hinawakan nya kamay ko, inakbayan ako, kiss sa cheeks kasi malapit na bahay namin, 1 millisecond na yakap kasi uuwi na ako.

Feel ko tuloy parang kelan lang ko sya sinagot; feeling ko ilang weeks palang kaming mag nobyo. Hahahahahahaha. :”>

Pero wala. Dota pa rin pinili nya. :c

papajackwordsofwisdom:

#326 Papa Jack said—

 

THIS.

Twenty minutes passed since the call ended. And you’re asleep, I guess.

Ayon. Nag-away nanaman tayo dahil sa walang kwentang bagay. Syempre, ako nanaman may dahilan. Ewan ko ba bakit. 

I admit, it was really my fault. Nakipagbati na ako sa’yo after several minutes of argument. Ako na ha? Ako na. Pero ano ba ginawa mo? You stayed mad at me ‘till everything went from bad to worse. 

And yeah, I’m blaming myself for being dumb and causing this fuckery. Sorry, my love. Sorry for having this fight since forever.

I’m sorry for being a loser and a pain in the ass. </3

—

Syempre hindi lang ikaw nasaktan; ako din. I mean, sa ilang libong gabi nating nag-away [eksaherada?], etong gabi; ngayong gabi, ngayong away, yung pinakamasakit na sobrang sakit lahat ng sinabi mo. Wala talaga sa plano ko yung umiyak, pero dude?! Kahit hindi kita boyfriend, masabihan lang ako ng ganon, iiyak talaga ako. Ikaw ba naman sigawan habang umiiyak ka? Tingin mo masarap sa feeling? I mean, srsly. It was so painful. Include the 42364872638578528th time you BEGGED and PLEADED me to break up with you. WHAT THE FUCK?! May please ba. Ang gandang combo no? So that time, I was really forcing myself not to take your words seriously in order for me to look on the brighter side and continue being an optimist. Pero wala. Pinainom kita ng tubig kasi sabi mo biglang sumama pakiramdam mo, then ano ulit sabi mo? Break na ta boo be, please lang. I can still hear those words echoing through my ears and my heart. Ang sakit, grabe! To the highest level. As in. Super duper ultra mega sakit. Pero ano ginawa ko? I kept a good phase and still asked you not to break up with me.

Ano bang meron sa’yo at mahal na mahal kitang gago ka?! 

Ayoko din na mangyari sa akin yung nangyari nung nag break tayo noon: MORE pathetic, MORE dumb, MORE tears, and MOST heartbreaking moment and pain.

And I don’t want to experience that dilemma again.

At kahit ang sakit sakit na, ikaw pa rin ang hanap ng pusong ligaw.

Punyeta.

What’s in tumblr, stays in tumblr.

Sa mga kakilala ko in real life na nakakaalam ng secret blog na ‘to, please lang, ‘wag na kayong maingay sa labas ng tumblr, k? I gave you the opportunity to read through these rants for a reason: I trust you.

Sana hindi masira yung trust na yun. I think there’s 3 of you? You know who you are. Shhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh :)